Deze rit door het Turtmanntal is tot nu toe (2025) de grootste aanrader van de beklimmingen, die ik in Wallis gefietst heb. In dit dal zijn minder toeristen dan elders, de weg is vaak smal en het asfalt grotendeels uitstekend. Bovendien is het landschap schitterend. In de eerste ruim 8 kilometer is er volop uitzicht op het diepe Rhônedal en de bergen van het Berner Oberland daarachter. Hemelsbreed schiet je in dit stuk niet op omdat de weg zichzelf in zigzaggen omhoogwerkt. Het hellingspercentage bedraagt veelal 8%. Na dit beginstuk tot aan het einde van de beklimming loopt de weg vrij strak in zuidelijke richting het dal in, eerst vooral door een fraai bos waar de weg smal is en de ruisende beek steeds dichterbij komt. Na de steilste passage van de rit (een kilometer van 9,7%) volgen nog 6 kilometer tot het einde over een weg die niet echt steil is (1-5%). In dit slotstuk is de vallei breder, het landschap meer open en staat aanvankelijk wat bebouwing. De laatste anderhalve kilometer zijn de fraaiste van de tocht, dankzij het plotselinge uitzocht op de bergen aan het einde van het dal en een gletsjer (Turtmanngletschär).